Jarenlang gold een portefeuille met 60% aandelen en 40% obligaties als het klassieke uitgangspunt voor particuliere beleggers. Maar nu obligaties de afgelopen jaren forse verliezen hebben geleden en aandelenmarkten mede dankzij de AI-rally nieuwe records hebben bereikt, zien beleggers liever een portefeuille die voor 90% bestaat uit aandelen.
De bekendste voorstander van zo’n verdeling is Warren Buffett. In zijn jaarlijkse brief aan aandeelhouders schreef de topbelegger ooit dat zijn erfgenamen na zijn overlijden 90% van het vermogen in een goedkope S&P 500-indextracker zouden moeten beleggen en 10% in kortlopende staatsobligaties. Hij stelt dat aandelen voor beleggers met een lange horizon op termijn de aantrekkelijkste manier zijn om vermogen op te bouwen.
Het rendement komt vooral uit aandelen
De aantrekkingskracht van een hoge aandelenweging is duidelijk. Historisch gezien hebben aandelen op lange termijn aanzienlijk meer rendement opgeleverd dan obligaties of spaargeld. Wie tientallen jaren kan beleggen en tussentijdse koersdalingen kan uitzitten, wordt doorgaans beloond voor het nemen van meer risico.
Daar komt bij dat obligaties de afgelopen jaren hun reputatie als stabiele tegenhanger van aandelen deels hebben verloren. Door de snelle rentestijgingen in 2022 daalden obligatiekoersen fors. Een klassieke 60/40-portefeuille kreeg daardoor een van de slechtste jaren in decennia te verwerken.
Voor sommige beleggers was dat aanleiding om opnieuw naar de verdeling tussen aandelen en obligaties te kijken. Waarom zou je 40% in obligaties aanhouden als die nauwelijks rendement opleveren en ook kunnen dalen?
Maar risico verdwijnt niet
Toch zijn er geen garanties met een hogere aandelenweging. Een portefeuille met 90% aandelen kan tijdens een zware beurscrisis tientallen procenten dalen. Tijdens de kredietcrisis van 2008 verloren wereldwijde aandelenmarkten ongeveer de helft van hun waarde. Ook de coronacrash in 2020 en de inflatieschok van 2022 lieten zien hoe snel sentiment kan omslaan.
Lees ook: 5 tips voor beleggers in een volatiele markt
De belangrijkste vraag is daarom niet alleen hoeveel rendement een belegger wil behalen, maar ook hoeveel risico hij daadwerkelijk kan verdragen.
Een jonge belegger met een horizon van dertig of veertig jaar kan een forse daling mogelijk uitzitten. Voor iemand die binnen enkele jaren het geld nodig heeft, bijvoorbeeld voor pensioen of een woning, ligt dat anders.
Gedrag is van belang
Volgens veel vermogensbeheerders is niet de aandelenweging zelf het grootste probleem, maar het gedrag dat erbij hoort. Een belegger die tijdens een beursdaling in paniek verkoopt, haalt vaak juist het rendement uit de portefeuille.
Een hoge aandelenallocatie vraagt daarom vooral discipline. Wie kiest voor 90% aandelen moet vooraf accepteren dat grote tijdelijke verliezen onderdeel zijn van de strategie.
60/40 achterhaald?
Dat betekent niet dat de traditionele 60/40-portefeuille zijn waarde heeft verloren, stellen experts. Obligaties kunnen nog steeds zorgen voor spreiding en stabiliteit. Vooral wanneer aandelenmarkten dalen en centrale banken de rente verlagen, kunnen obligaties juist bescherming bieden.
Bovendien kijken veel beleggers tegenwoordig verder dan alleen aandelen en obligaties. Denk aan vastgoed, grondstoffen, infrastructuur of private markten.
Stick to the plan
De juiste verdeling hangt af van leeftijd, financiële situatie, beleggingsdoel en vooral het vermogen om koersdalingen uit te zitten. Het advies van Buffett om 90% van je portefeuille in te richten met aandelen is dus alleen aantrekkelijk als je ook tijdens een forse beurscorrectie aan je plan kan houden.
Lees ook: Je portefeuille herbalanceren: een must